قدم زنان در خیابانی بلند که انتهایش بی نشان بود که درختان بلند،

 بلند تر از افکار من در بلندای خیابان سر به راه بی راهی گذاشته ام

خیابان را یک رنگ خاکستری نمود، دست در جیب،

 سر به هوا و تنها به یک چیز فکر می کردم اشک،

جاری در فکر نگاهش بودم از پشت پرده اشکهایم جاری قاصدکی آمد

 در خیالم گفتم ای کاش یک قاصدک باشد

 که از سوی تو آید و نوید آن را دهد که دگر من نماند و ما شود...

    کاش قاصدک می اومد و خبری از عشق از من از ما از ارزش دوست داشتن

 و احساسات می آورد.

کاش می گفت ارزش یک ذره محبت را

... و من می گفتم کی و کجا و او نوید زمان و مکانی را می داد

 که من ما شود و در آن لحظه قلبم را به ضرب سکه ی عشق می سپردم

و بر دیواره ی قلبم اسمی حک می کردم و این چنین باشد آغاز اولین عشق ...